tag:blogger.com,1999:blog-107465142011-08-24T07:22:38.769-04:00English/मराठी लेखन, अमेरिकेतील जीवन, कविता, प्रवासवर्णन, स्फुट.Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.comBlogger361100tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-65193025491164490922010-05-04T14:08:00.003-04:002010-05-04T14:23:06.798-04:00

निर्हेतुक नजरांचा कोलाहलशाळेच्या हॉलमधून झेलत चालतांनामुलामुलींच्या गुंफलेल्या हातांमधूनवाट काढतांनामीच अनोळखी होतेस्वत:लाइंग्रजीतल्या मला मराठीतली मीभेटेल का कधी?शब्दार्थांच्या भिंती कोसळतील का कधी?१०० दप्तरांचं ओझं मानाने वाहतांनाझुकलेले खांदे, पिकलेले केसफाटलेला आवाज, इस्त्रीचे कपडेमी होते ती, की निव्वळ माझी जिगीषा?ह्या भिंतींनी मला आपलं म्हटलं,अडखळत का होईनाव्हाईटबोर्डावर माझं अक्षर

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-71334835612899057442009-02-05T18:38:00.004-05:002009-02-05T19:10:26.359-05:00

मी कधी विचारही केला नव्हता- नवीन देशात नवीन मित्रमैत्रिणी मिळतील, त्यापुढे नवीन सहकारी मिळतील, नवीन नाती तयार होतील... शाळेत काम करतांना आयुष्यात प्रथमच मला जाणवलं- हे माझं विश्व आहे. त्या विश्वाचं अप्रूप वाटावं, इतकं वेगळं, तर कधी चक्क adventure वाटावं, इतकं अनोळखी.कसं वर्णन करावं त्या विश्वाचं- ज्याला लौकिकार्थाने "शाळा" म्हणतात..........?आमच्या डिपार्टमेंटमधे ऐकू आलेली ही काही असंबद्ध (random)

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-66462024602306649372009-01-28T16:20:00.003-05:002009-01-28T16:59:20.418-05:00

भर थंडीत शून्याखाली तापमान गेलं, की सकाळी उठणे म्हणजे शिक्षा. त्यानंतर तयार होऊन, मोजे घातलेल्या हाताने खिशातून गाडीची किल्ली काढणे. कॉफीचा कप आधी गाडीच्या टपावर ठेवून मग दार उघडणे. फावड्याने गाडीच्या निदान पुढच्या आणि मागच्या काचेवरून बर्फ काढणे. तोवर मोजे ओलो होऊन बोटं निळी पडल्याचं चित्र डोळ्यासमोर दिसायला लागतं. मग मागच्या दारातून बॅग आणि पुढच्या दारातून कॉफीसकट आपण आत शिरलो, की

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-8962268502986992732008-10-15T17:09:00.008-04:002009-01-28T17:02:55.640-05:00

प्रसंग एक: शंभर संवादांचे फसलेले प्रयत्न? शाळेतला एक टिपिकल तास- थोडं वाचायचं, थोडं लिहायचं, थोडी मस्करी, थोडी चर्चा! कधीकधी होतं असं, मी शिकवायच्या तंद्रीत काहीतरी बोलते. एक मुलगा बाजुच्याशी काहीतरी बोलतांना दिसतो. मी थोड्या विनोदाने त्याला विचारते, "काय रे, हे तुझं नक्की वाचून झालंय ना, कि उगीच टिवल्याबावल्या चालल्याहेत?" तो एकदम लालबूंदच होतो-"तुम्ही नेहमी मलाच का फैलावर घेता?? मी वाचून आलोय.

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-28124830861705341462008-07-09T17:54:00.004-04:002008-07-12T10:43:16.931-04:00

STORIES, STORIES....Yesterday was characterized by a stilted sense of what some people call "fun". First, out of sheer compulsion of having to finish what I'd begun, I read up the last half of "Five Point Someone." Of the instant international bestseller, a reviewer says, "It is a book version of 'Dil Chahta Hai' ". Then, things turned out to be so that I made an early binner (brunchish dinner)

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-31347153729968459092008-05-16T17:06:00.003-04:002008-05-16T17:10:07.969-04:00

शब्द सवयीचे असे का आज घोटाळून बसलेथेंब पानांवर तसे ते आज सांभाळून बसले।लाट आवेगात आली भेटण्या सागरतिरीपाऊले भिजली परी ती लाट मी टाळून बसले।कोसळावे कड्यांवरूनी सत्य निर्मळ जळ जसेप्रवाही त्या भावनांना आज मी गाळून बसले।ओळखीच्या प्रदेशाचे आंधळे जे काव्य होतेठेच त्याला लागली अन स्वत्त्व कुरवाळून बसले।ये पुन्हा तू पावसा, विखुरल्या मोत्यांपरीसापडावे मग मला, ते रान तुज माळून बसले।स्पंदनांना विसरूनी,

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-89473753047197716662008-04-11T23:14:00.001-04:002008-04-11T23:21:25.136-04:00

व्यक्तीवादात समाविष्ट असणारे तत्त्व, प्रत्येक व्यक्तीच्या आंतरिक गुणांचा विचार करणे, हे प्रचंड लोकसंख्या असणाऱ्या भारतासारख्या देशाला अजूनही मानवणारे नाही. पूर्वी एकेका घरी १०-१० पोरांची पिल्लावळ होती, तेंव्हा आई-वडील त्यांची नावं न घेता, “माझा ४ नंबरचा” असा उल्लेख करत असत. त्यात कसचा आलाय डोंबल व्यक्तीवाद! पण जसजशी “हम दो हमारे दो” प्रकारची कुटुंबं दिसू लागली, तसतसा पालकांचा आपल्या मुलांच्या

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-64079261008528670692008-03-03T23:09:00.002-05:002008-03-03T23:14:07.808-05:00

आज युनिव्हर्सिटीत गेले.. तिथे आता माझे फार दिवस उरले नाही (मे मधे ग्रॅजूएशन) अशी जाणीव झाली, पण खरंच एक दिवशी युनिव्हर्सिटीत जाणं बंद होईल तो दिवस कसा असेल त्याची कल्पना मात्र मनाला करता आली नाही.. हे माझं आहे, आणि हे माझंच राहणार आहे, ह्या भोळसट विश्चासाच्या भरोशावरच तर इथवर आले। नाहीतर मन गुंतलेल्या जागांना मागे टाकून येणं सोप्पं का असतं? त्यावरून सुचलं- आठवणींच्या गावात जाणं कसं असतं.....परवाच

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-66029405818533284132008-02-07T18:40:00.000-05:002008-02-07T18:47:17.594-05:00

लहान असतो आपण तेंव्हा जग अवाढव्य पसरलेलं दिसतं...आपण लिलिपूट, राक्षसांच्या जगात.शाळेच्या भिंती इतक्या उंच की उडी मारून जाता येऊ नयेरस्ते लांब इतके, की पाय दुखतात दोन चौक चालूनतरी दिसत नाही, आईसक्रीमचा गुलाबी कोन काढलेली पाटीसगळ्या गोष्टीची घाई असते, पण वेळ सरकत नाही भरभर पुढे“आई, बोअर होतंय, आता काय करू???”खरं म्हणजे ५० वर्ष तेंव्हा वाटत असतात युगांसारखी-येवढ्या मोठ्या आयुष्याचं काय करतात माणसं?

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-88088878909187237772008-02-04T13:40:00.000-05:002008-02-04T13:53:52.379-05:00

मुलांचं असं, तर शिक्षकांविषयीपण थोडंसं:माझ्या co-operating teacher चं नाव Ms. D. १० वर्ष शिकवल्याचा अनुभव, आणि एकूण अतिशय शिस्तप्रीय बाई. मुलांवर वचक येवढा, की तिने नुसतं बघितलं तरी दातखिळी बसावी. अमेरिकन शिक्षक साधारणत: फार खेळकर, मित्रत्त्वाच्या नात्याने मुलांशी वागणारे असतात, तशी D नाहिये, हे पहिल्या आठवड्यातच लक्षात आलं. ह्या आठवड्यात माझं काम फक्त निरीक्षणाचं होतं. शाळेचा पहिला दिवस. मुलं

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-82074247919144603682008-01-17T21:48:00.000-05:002008-01-17T21:51:35.476-05:00

मुलं. शाळा म्हणजे भींती नव्हेत. शाळा म्हणजे कम्प्युटर्स किंवा इतर साधनं नव्हेत. हे जितकं खरं भारतात आहे, तितकंच खरं जगात इतर कुठेही आहे- असायला हवं. शिकवायच्या पद्धती वेगळ्या असल्या, मुलं सावळ्याऐवजी गोरी असली, तरी शाळेचा आत्मा असतात ती मुलंच. पण इथल्या मुलांचं जग, मी शाळेत होते त्या जगापेक्षा फार वेगळं आहे. गेल्या शतकात जगाचा नक्षा इतका पालटलाय, की आपण कुठे आहोत तेच कळेनासं झालंय. आम्ही लहान

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-49066585351745685632008-01-15T16:31:00.000-05:002008-01-15T16:49:47.826-05:00

नुकतंच एक अतिशय मनोरंजक पुस्तक प्रसिद्ध झालंय- ह्या समस्त इंटरनेट वरील ब्लॉग, माहिती तंत्रज्ञान आणि चर्चेविषयी. Andrew Keen चं "The Cult of the Amateurs" नावाचं. त्यात त्याने असा दावा केलाय, की इंटरनेटमुळे आपली (म्हणजे अमेरिकन) संस्कृती बुडते आहे. ब्लॉग किंवा विकिपीडिया मुळे खरी आणि खोटी माहिती, निरपेक्ष आणि पक्षवादी लेखनामधे फरक करता येईनासा झालाय. चुकीची मतं, मतप्रवाह सुदृढ होऊ लागले आहेत, आणि

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-65802134737563638952008-01-13T11:25:00.000-05:002008-01-13T11:30:09.568-05:00

Let me write this in English because I don't have the same concept vocabulary in Marathi.Derrida is most widely known for 2 things: Deconstruction, which is a critique of Structuralism, and Differance. So to understand Derrida, first of all, we must understand the Structuralist notion of meaning. According to Structuralists, meaning is contained within a "Sign", which is made up of a "Signifier"

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-15303285603090093732008-01-11T12:53:00.002-05:002008-05-16T09:42:08.090-04:00

ह्या वर्गात तरी मला भरपूर साधनं दिसली, आणि भरपूर निर्मितीक्षमताही. आता पाठ्यपुस्तकच नाही तर ही शिक्षिका काय आणि कुठून शिकवणार हे आधी मला कुतुहल होतं. तर त्या दिवशी "library visit असा कार्यक्रम होता. तिने मुलांना एक छोटंसं लेक्चर दिलं- कि लायब्ररीत कशाला जातोय, काय करायचंय वगैरे. शिवाय handouts होतेच सगळं समजावायला!!!खरंच, इथे त्यांना handouts दिले नाही, तर उद्या पालक येऊन कोर्टकेस करतील या भीतीने

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-62687966493202593332008-01-09T11:24:00.001-05:002008-05-02T10:52:09.549-04:00

शाळा सुटली, पाटी फुटली,आई मला भूक लागली :)लहानपणी हे गाणं म्हटलं त्याला खूप दिवस झाले। माझी १०वी नंतर शाळा सुटली त्याला जवळजवळ १२ वर्ष होऊन गेली, आणि त्यानंतर शाळेत जायचा प्रसंग आला तो सरळ MA, M.Phil. झाल्यावर, थेट अमेरिकेत, शिक्षिका होण्यासाठी Ed.M. मधे दाखल झाल्यावर! Ed. M. म्हणजे आपल्याकडे बी. एड असतं तसंच, फक्त पदव्योत्तर अभ्यासक्रम (Masters) असल्यामुळे थोडं अधिक demanding म्हणायचं. निदान मला

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-28426247888493556242008-01-07T14:44:00.000-05:002008-01-07T15:48:57.574-05:00

अगदी सरळ सुरुवातच करायची म्हटलं, तर माझ्या भारतातल्या शिक्षणाचा आलेख हा असा पुढीलप्रमाणे आहe :१. नागपूरातल्या एका बऱ्याशा शाळेतून १० वी, त्यानंतर एका बयाशा कॉलेजमधून कला शाखेत १२वी.२. तिथेच बी. ए. पदवी विषय इंग्रजी, मानसशास्त्र, संस्कृत.३. पुणे विद्यापीठातून एम. ए. पदवी. आणि पुढे तिथेच एम.फील. इंग्रजी साहित्य विषयात4. Masters with English Education, Rutgers University.हा आलेख माझ्यासारख्या लाखो

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-46721066926526822852008-01-06T00:38:00.000-05:002008-01-06T13:28:22.412-05:00

नातिचरामि...!मेघना पेठेंनी लिहिलेली ही कादंबरी मला मझ्या सासरकडून भेट मिळाली- ज्यांनी ही कादंबरी वाचली, त्यांनाच ह्या वाक्यातले अनेक अर्थ समजतील. धक्काच बसला सर्वात आधी, पण मग लक्षात आलं, की त्यांनीही ती मला देण्याआधी वाचलेली नव्हती. नाहितर कितीही उदारमतवादी असले, तरी आई-वडिलांच्या पिढीकडून लग्न झालेल्या मुलीला भेट देण्यासारखं त्यात काहीही नाही, किंबहुना भेट न देण्यासारखंच बरंच काही आहे. पण खरंच

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-68273410134877618832008-01-02T22:51:00.000-05:002008-01-07T22:17:16.774-05:00

आद्य स्वर म्हणुनी तुला, झाले तुझी संवादिनीषडज- पंचम भारल्या तारांत मी "गंधारूनी"। वेदनेच्या उमटता लहरी कधी तानेतल्यातेजात क्षणभर नाचले उन्मुक्त नभी सौदामिनी।आज नाकारू कसे ते दुःख तू मजला दिलेकाव्य त्यतील घेतले स्वप्नांतही मी मागुनी। भाव एकाकार होते, अंतरातिल गूज हीहृदयी तुझ्या जे उमटले, अश्रूत ते ह्या लोचनी। भेटते द्वैतास बेदरकार आता रोजहीगायली संपूर्ण मी ही भैरवी द्वैतातुनी.

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-47237267569280026012007-12-20T21:29:00.000-05:002008-01-17T21:46:54.130-05:00

शाळा सुटली, पाटी फुटली,आई मला भूक लागली :) लहानपणी हे गाणं म्हटलं त्याला खूप दिवस झाले. माझी १०वी नंतर शाळा सुटली त्याला जवळजवळ १२ वर्ष होऊन गेली, आणि त्यानंतर शाळेत जायचा प्रसंग आला तो सरळ MA, M.Phil. झाल्यावर, थेट अमेरिकेत, शिक्षिका होण्यासाठी Ed.M. मधे दाखल झाल्यावर! Ed. M. म्हणजे आपल्याकडे बी. एड असतं तसंच, फक्त पदव्योत्तर अभ्यासक्रम (Masters) असल्यामुळे थोडं अधिक demanding म्हणायचं. निदान

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-19254731790066063672007-08-27T11:26:00.000-04:002007-08-29T12:15:54.713-04:00

हैदराबादेत बॉंब फुटलेग्रीस मधे लागली आगगोन्सालिसने राजिनामा दिलापाकिस्तानला आलाय रागरीडिफ़ डॉट कॉम ला सिनेमाचं वेडई-महाराष्ट्र टाइम्सचे मराठी वॉलपेपरआऊटलुकवर उच्चभ्रू चर्चाप्रत्येकाचे आपापले आवडते ई-न्यूजपेपर। फिरणाऱ्या पृथ्वीसारखं गरगरतंय डोकंकळेना आता मी स्वयंपाक करू काय ?ग्लेशियर वितळतोय, ओझोन संपतोयग्लोबल वॉर्मिंगवर शोधायलाच हावाय उपाय!माहिती तंत्रज्ञानाचं हे युगकळायला लागल्यात दुनियाभरच्या

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-2879257748555674832007-08-24T11:04:00.000-04:002007-08-24T13:18:12.862-04:00

परक्या देशातले अनोळखी लोक"आपल्यांपेक्षा" बरेच वाटतातत्यांचे खोटे जिव्हाळे नि उमाळेखोटेपणात तरी खरेच वाटतात! ===========================ज्या प्रेमाने सगळे प्रश्न सोप्पे झाले ते प्रेम तुझं होतं की माझं? की ...हा विचार न केल्यामुळेचप्रश्न सोप्पे झाले ?

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-43245165828779514222007-08-17T11:03:00.000-04:002007-08-17T11:20:38.550-04:00

आकाशाच्या नि:शब्द पोकळीतनाही संवेदना, वेदना ही नाही.तरीही वाहतात ढगांसारखे शब्दसांगायचे काही असो, वा नाही। कोण मी? ह्या प्रश्नाचं उत्तरत्या ढगांत शोधणारेव्यर्थ भरलेल्या आभाळातूनथेँबांचे अश्रू ओघळणारे!=========================तुझ्या अबोल्यात दडलेले अर्थन शोधताही सापडताहेत सहजअर्थांचे प्रश्न सार्थ व्हावे,त्यासाठीच तर भावनांची गरज.

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-81534164196234101602007-07-27T11:03:00.000-04:002007-07-27T11:18:55.972-04:00

Library, WindowWhy all library windowsbarred at this awkward anglethat if one sits at the tablethe world looks ugly broken?Trees are stumps rising from the riverSky, with buildings cut in halfIs a tooth-old jaw wide open.No matter how one looks,There is no relief from that broken-nessA bird from top left cornerbravely dives across that wooden frame,But when it re-appears bottom right,it's merely

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-20093219604435421732007-03-24T23:42:00.000-04:002007-03-25T00:03:22.713-04:00

The first rain in Spring somehow reminded me of the monsoon in India; this is the poem I wrote for it. I do not have words to sing for monsoonDropping like silk on humble tin roofsand carved terraces alikegreening parched mud with mosses.Hundreds of Hindi lyrics stuck on my mindI still do not have a tunefor my romantic melancholy languageCloudy grey breezes- unrestrained sighsFlow freely,

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-57492141433582044742007-01-11T23:47:00.001-05:002007-08-10T09:32:46.875-04:00

मागच्या आठवड्यापासून माझं "पोष्टिक" जीवन सुरू झालं- म्हणजे असं, की मी नुकतीच लायब्ररीच्या "shipping dept." मधे नोकरी धरली. विद्यार्थीदशेत इथे सगळेच लोक छोट्यामोठ्या नोकरया करतात, त्यामुळे असल्या फडतूस नोकरीची लाज न वाटता उलट मला अप्रूपच वाटलं! एक नवीन अनुभव मिळेल, शिवाय इथल्या भरमसाठ फी चा थोडा का होइना, भार हलका होईल, म्हणून ही नोकरी मला अगदीच आवश्यक आहे. आधी थोडे दिवस मी एका प्रोफेसरांसाठी data

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-38828795450663754302007-01-10T22:28:00.000-05:002007-01-28T12:22:27.905-05:00

I love Haiku. Calling it a cousin of Imagism is insult, but yes, I like the flashes of image and thought concentrated within those 3 lines. These 2 haikus I made- one is a non-con"form"ist, i.e. it is not in the required form :) It was just an attempt at brevity and depth at once- so. Breathing darkness, sleepCrawls, spreading thick warmth beneathSoft white crumpling sheets.Feet crackle leaves,

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-1142277965769501892006-03-13T14:23:00.000-05:002007-01-02T20:46:13.336-05:00

साड्यांची गोष्टबनारसी शालूची जर लग्नालाजिजामाता चा बघावा थाटओरिसा ईक्कत आल्या धावतकांजीवरम ने घातला घाट.संक्रांतीला चंद्रकळा काळीचैत्रात कैरी इरकलची,साधीच धारवाड घालावी पावसातइंदुरी खास मंगळागौरीचीदिवाळी झगमगते पैठणी काठांनीभाऊबीज ओवाळते पुसायलापुढच्या वेळी देशील का मलाचंदनी कोसा नेसायला?डोहाळेजेवणाचा मरवा लपलातलम म्हैसूरी पदरातकलकत्ता माखली छोट्या पावलांनीचिमणी झोपली पाळण्यात.रेशमी साड्यांचा

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-1142277605183390272006-03-13T13:54:00.000-05:002006-03-27T09:31:00.316-05:00

मराठी असे आमुची मायबोली तिच्या किर्तीचे तेज लोकी चढेगोडी न राहे सुधेमाजी आतापळाली सुधा स्वर्गलोकाकडे!माझी मराठी खरंच "मायबोली" आहे, कारण, आज मी जी भाषा बोलते, वाचते, लिहते, त्या भाषेचे बाळ-कडू माझ्या आईनेच मला पाजले. ते "बाळकडू" मला तेंव्हा खरंच "कडू" वाटायचे, कारण आईचा नियम होता कि रोज शुद्धलेखनाच्या दहा ओळी लिहिल्याशिवाय झोपायचे नाही... पण आज इथे अमेरिकेतही माझं मराठी प्रेम शाबुत आहे ते त्या

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-1130348253508693842005-10-26T13:35:00.000-04:002006-03-27T09:32:09.570-05:00

What happens when childhood is crystalized? Tanuja. My little cousin who will always stay little... I was too small to notice that something was wrong with the new baby of my Maushi, but everyone else in the family was worried. I only remember her curly hair and her belly-button turned outward! Apart from that, I gathered from the faces of the elders that this baby was very delicate so

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-1128431113152890782005-10-04T08:57:00.000-04:002005-10-26T13:34:28.013-04:00

Martha’s Vineyard: An Eventful Week: Monday: As you all know, Pankaj has recently joined BMS in New Jersey, so we were moving from Branford on Monday. By “moving”, I mean to imply that our stuff was moving. We were going to follow after a little vacation to Martha’s Vineyard. As the company pays for moving expenses, we set up an appointment with the movers and packers. 10. 30 a.m. Our

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-1119244174018937462005-06-20T01:08:00.000-04:002005-06-22T10:42:07.370-04:00

As a baby, the first word I uttered might have been "Aabaa" instead of "Aai". Yes, he was a person I loved even more than my mother, as a child. I would wake up in the middle of the night, crying, "Take me to Aabaa..." and poor dear mother and father had to take me downstairs. There Aabaa would sit playing with me or tell me stories when the rest of the world was fast asleep. He made up stories

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-1118154679700412012005-06-07T10:20:00.000-04:002005-06-07T10:39:57.433-04:00

Every word has a life of its own.It resists being chained to a sentenceAnd every word is a poemA seed, a soil, a water and a rootWaiting to burgeon."They must be fighting for survival then"I think- even as they continue to fight and I continue to "think"."Think" am a mighty word.Think thinks every word originates from him-Even as I "think" that "think" grew inside my headAnd so my "head" thinks

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-1113237588292462912005-04-11T12:34:00.000-04:002005-04-11T12:43:16.636-04:00

There is sheen of glamour over some cities of the world- take NY for example. There might be nothing worth watching there, but we would love to watch that nothing at least for ourselves, right? So inspite of Pankaj’s aversion towards such metro-cities on the whole, we went there so that I could form my own opinions. Breakfast was chocolate-frosted doughnut with coffee at Dunkin Doughnuts,

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-1112987183223473092005-04-08T15:02:00.000-04:002005-04-11T12:33:58.223-04:00

Washington DC is the capital of USA. The Senate is housed at the Capitol building, but apart from these numerous government buildings and offices, (which no one is really interested in), Washington is famous for its museums. Now every other city has a museum or two- I remember even our own humble Nagpur had one called “Ajab Bangla” in my childhood. God knows if it still exists, or, if it isn’t

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-1109180126737267692005-02-23T12:25:00.001-05:002008-03-06T16:01:23.629-05:00

I have no idea why this mailing culture has picked up so much- I mean, you don’t write mails because you want to write mails afterall. You write mails because you would love to “receive” mails in the first place. It is an unnecessary cost of being able to receive mails. Sometimes I think I could make it into a viable business project- personal mails, with interesting anecdotes, spiced with some

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10746514.post-1108047008211508782005-02-10T09:20:00.000-05:002005-03-20T10:21:24.113-05:00

What made me think about a blog? I think it was the idea that in the form of different people that you come across, life actually presents you with all its varied elements. If one were to think of life as a painting, I think the painting would be filled with just millions and millions of different colours, nuances of shades and hues, so different in themselves, yet so similar in a way. Literature

Prajaktahttp://www.blogger.com/profile/15193558047024838565noreply@blogger.com0